พยายามอัพไดฯมาหลายวันแล้วแต่ไม่เคยได้อัพเสดเลย

ก้ออาทิตย์ที่แล้วผึ้งกลับบ่ายๆมา 3 วันติดกันแล้วอ่ะ

เพราะข้างออฟฟิศเค้าทำออฟฟิศใหม่แล้วเหม็นทินเนอร์

เจ้านายเลยให้ปิดออฟฟิศกลับบ้านได้เลย

เสดกรู โฮะๆๆๆ

แล้วตั้งแต่เดือนหน้าก้อย้ายออฟฟิศไปอยู่ตึกใหม่

ที่ตึกอัมรินทร์ แถวสถานีรถไฟฟ้าชิดลม ก้อต้องขนของกันอีก

* * * * * * * * * * * * *

หลายวันมานี้มีแต่แดกส์กะแดกส์ จนบวมหมดแล้ว

ไม่แดกส์เบียร์ก้อแดกส์ขนม นม เนย

ลดด่วนนน

มาว่ากันถึงภาระกิจดีก่าเนอะว่าหายหัวไปไหนมาบ้าง

หัวแรก

วันพุธที่แล้ว(ที่ไหน) หายไปกินส้มตำร้าน "อร่อยแน่นอน" (อีกแล้ว)

ต่อไปนี้เปงการยั่วน้ำลายพี่จิ๊บ jippylovelove ณ ออสฯ (ได้ข่าวว่ามาบ่อย)

[ปลาอะไรไม่รุทอดเกลือ]

[คอ(หมู)ผึ้งย่าง]

[กุ้งแช่น้ำปลา]

[ส้มตำ]

[กระทะร้อน]

[ของมึนเมา]

[คนเมา]

กะจิบเบียร์เพิ่มความบวมจนถึง 4 ทุ่มก้อโยกกะละมังไปจิบเบียร์ต่อแถวห้อง

[ที่มา : กะละมัง = ตรูด ]

ทำเอามึนเล็กน้อย จิบเบียร์ถึงตี 1 ก้อได้เวลาเสด็จกลับห้อง

อ้อ...วันก่อน(วันไหนวะ) ซื้อเดรสมาตัวนึง งามมั่กๆ

ใส่แล้วดูมีราศีจับขึ้นมาทีเดว

+ + + + + + + + + + +

หัวที่ 2

friday ทั้งทีจะกลับห้องไปนอนเกาตรูดก้อใช่เรื่อง

เลยไปแรสมาอีกเช่นเคย ไม่ได้ตั้งใจแรสก้อเปงวันเกิดคนรุจัก

เริ่มแรกไปกินหมูกระทะปลาทองแถวราชเทวี

 (ฝ้าย >> เราจำชื่อร้านที่ฝ้ายแนะนำหลังร้านปลาทองไม่ได้อ่ะ)

[สมาชิกหมูกระทะวันศุกร์]

[มานึกจะถ่ายตอนอิ่ม เอิ๊กๆ]

มากันเปงโขลง 10 ก่าคน โฮะๆๆๆ กุก้อเนียนไปกะเค้าอีกเหมือนเดิม

กินจนบวมก้อย้ายกะละมังไปแรสต่อที่ snop รัชดา

อ่ะหะ ไม่มีความสนุกใดๆเลย  นั่งตบยุงถึงตี 1 ครึ่งก้อกลับ

ด้วยอารมณ์เซ็งเกินบรรยาย เพราะ...ไม่เล่าดีก่า เด๋วไม่จบ

หัวที่ 3

น้ำตากับความรัก

พี่แอ้มกลับบ้าน ส่วนอิผึ้งตื่นเที่ยง

พอบ่ายๆแม่โทรมาคุยด้วยเรื่องพี่แอ้ม พอวางสายจากแม่ พี่แอ้มก้อกลับมาพอดี

ผึ้งเลยคุยกะพี่แอ้มเรื่องที่แม่โทรมาคุยกะผึ้ง แต่อิพี่แอ้มมันไม่ยอมท่าเดว

คือครอบครัวผึ้งพยายามหาทางออกให้พี่แอ้ม ให้ทุกอย่างออกมาดีที่สุดแล้ว

แต่อิพี่แอ้มมันไม่ยอมรับความหวังดีอะไรเลย

ผึ้งเหนื่อยมากกก

ครอบครัวผึ้งคงต่างจากเค้า เพราะครอบครัวผึ้งจะอยู่กันแบบเอาใจใส่กัน

จะดูแลซึ่งกันและกันแม้ลูกจะโตแล้วก้อตาม

ปัญหาทุกอย่างของลูกก้อเปงปัญหาของพ่อแม่

แต่ครอบครัวพี่แอ้มจะต่างคนต่างอยู่ ใครทำอะไรก้อทำ

จะไม่ดูแลกันเท่าไหร่ ไม่สนใจ ไม่อะไรกันเลย

เอาง่ายๆ แค่น้องสาวแท้ๆของพี่แอ้มอ่ะ พี่แอ้มยังไม่รุเลยว่าทำงานอะไร

วันๆเอาเงินจากที่ไหนมาใช้จ่าย พี่แอ้มก้อไม่รุ และไม่คิดจะสนใจถามด้วย

ทีนี้พอพี่แอ้มมันสร้างปัญหาหนึ่งขึ้นมา แล้วผึ้งหาทางออกไม่ได้

ผึ้งก้อเลยปรึกษาแม่ (ความเดิมที่เคยเล่าในไดฯ)

แม่ก้อพยายามหาทางออกให้แล้ว และโทรมาบอกผึ้งว่าให้แอ้มทำยังไง

แต่พี่แอ้มก้อไม่ยอมรับทางเลือกที่แม่แนะนำ เค้ามั่นใจในสิ่งที่เค้าทำ

ซึ่งจิงๆไม่ถูกต้องหรอก มันไม่ถูกตั้งแต่แกคิดโกหกผึ้งแล้ว

พอความจิงเปิดเผย แทนที่จะช่วยกันแก้ไข กลับจะหนีปัญหา

ผึ้งก้อบอกแกไปตรงๆแบบนี้นะ บอกแล้วว่าจะหนีปัญหาไม่ได้

พี่แอ้มสร้างมันขึ้นมา ก้อต้องแก้มันด้วยตัวเอง

ถ้าไม่อยากแก้ปัญหา ก้อเลิกกัน จะได้จบๆ เพราะผึ้งไม่ชอบคนแบบนี้

ต่อไปใช้ชีวิตคู่ พอมีปัญหา พี่แอ้มก้อจะเอาแต่หนีแล้วให้ผึ้งเผชิญปัญหาคนเดวหรอ

คือตอนนั้นให้เลิกจิงๆ ผึ้งก้อทำนะ มันไม่ไหวแล้ว

ทำไมผึ้งต้องมานั่งทุกข์ใจกะเรื่องที่คนอื่นสร้างขึ้นมา

แต่พี่แอ้มก้อเงียบ ไม่ตอบรับ

ผึ้งถึงขนาดจะโทรหาอาพี่แอ้ม เล่าเรื่องที่พี่แอ้มก่อขึ้นให้ฟัง

แต่อาเค้าไม่รับสาย

พี่แอ้มก้อท้าว่าถ้าอาสั่งให้เลิก เค้าจะเลิกนะ

ผึ้งก้อไม่กัวอ่ะตอนนั้น ให้มันรุไปว่าอาเค้ารุแล้วว่าหลานเค้ามาทำแบบนี้กะผึ้ง

จะยังเข้าข้างหลานอีกก้อจบกันตรงนั้นเลย ไม่เอาแล้ว

 แล้วผึ้งก้อโทรหาแม่ จะบอกแม่ว่า

"ผึ้งจะเลิกกะพี่แอ้มนะแม่ เค้าไม่ยอมรับความหวังดีของเรา

เค้าไม่พยายามจะแก้ปัญหา ทั้งๆที่ผึ้งพยายามช่วยเต็มที่

 ผึ้งผิดอะไรที่มาทำแบบนี้กะผึ้ง ผึ้งเหนื่อยที่ต้องทะเลาะ ผึ้งจะเลิก"

นี่คือคำพูดที่กรองอยู่ในสมองผึ้งตลอดที่โทรหาแม่

แต่แม่นอนหลับอยู่ เลยไม่ได้คุย

ตอนนั้นพี่แอ้มคงเห็นผึ้งเอาจิงมั๊ง จู่ๆเลยเงียบไป

ผึ้งเลยขอร้อง(ด้วยน้ำตา)เปงครั้งสุดท้ายว่าให้ทำในสิ่งที่แม่ผึ้งแนะนำได้มั๊ย

ผึ้งก้อไม่อยากเลิก อย่ารั้นได้มั๊ย ทุกคนหวังดีกะพี่แอ้มหมด

พี่แอ้มก้อโอเค ยอมทำตาม แต่ก้อมีประชดประชันอีก

ผึ้งก้อบอกไปว่า ถ้าทำเพราะโดนบังคับ ก้อให้บอก

เพราะผึ้งก้อไม่ชอบเหมือนกัน ผึ้งกัวว่าพี่แอ้มจะทำมาเปงพูดประชดอีกไง

ผึ้งไม่ชอบแบบนี้ คืออยากให้ทำอะไรด้วยความเต็มใจมากก่า

ก้อไม่รุว่าจะทำได้ถึงเท่าไหร่ แต่ถ้ารักผึ้งจิงก้อน่าจะทำได้นะ

มันไม่ได้ยากอะไรเลย คนอื่นทำสำเร็จเยอะแยะ

ยังไงพี่แอ้มก้อมีผึ้งเอาใจช่วยทุกอย่างอยู่แล้ว ผึ้งไม่ได้ทิ้งให้ทำคนเดวซักหน่อย

ก้อทะเลาะกันตั้งแต่บ่ายจนถึงเย็น

สภาพเลยออกมาเปงแบบนี้

นี่หรอผลของความรักความหวังดีที่ผึ้งได้รับ จากคนที่ผึ้งรัก

v v v v v v v v v

ทะเลาะเสด 5 โมง (จากบ่าย 2) หน้าตาก้อบวมปูด เหอๆ

6 โมงมีนัดกินกุ้งกระทะกะเพื่อนๆหลังจันเกษม ซึ่งนัดแล้วก้อต้องไป

ไปกันทั้งๆที่ยังตาบวม และยังเคืองๆกันนั่นแหละ

ไปถึงก้ออารมณ์ดีขึ้นมากมาย ผึ้งอยู่กะเพื่อนจะมีความสุขมาก

จะหัวเราะได้เต็มที่ จะมีความสุข

จนลืมความทุกข์ไปเลย

ต่อไปนี้จะเปงการยั่วล้ำลายอิโบว์ sorayas เพราะได้ข่าวว่า she ลดนน.อยู่

[กุ้งตัวหย่ายย]

[เปงไงอิโบว์ ของโปรดมึงทั้งนั้น 555+]

[เพื่อนร๊ากกก]

[อิจุ๊บเพื่อนร๊ากก ]

[อิอุ้ม + อิผึ้ง (มัดผมเตรียมลุย)]

[หน้าเริ่มโทรม]

[สุดที่ร๊ากกกเจ้าปัญหา (กะลังเผาผึ้งให้อุ้มฟัง)]

กินเสดก้อไปนอนห้องอุ้มที่หอการค้าต่อ แล้วให้พี่แอ้มกลับห้องคนดว

พอตอนเที่ยงพี่แอ้มก้อมารับกลับห้อง

ตอนนี้สถานการณ์ก้อเปงปกติ รักกันทะเลาะกันจนเริ่มชาชิน

ก้อกัวนะ กัวว่าสักวันความชาชินนี้จะกลายเปงความเบื่อ

เบื่อที่ต้องทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ เบื่อที่คุยกันเท่าไหร่ก้อไม่เข้าใจกัน

เบื่อที่เราคิดคนละแบบ เส้นทางการเดินของเราต่างกัน

เคยบอกพี่แอ้มไปนะว่า 

"ถ้าตัวเองมีเรื่องเลวๆอะไรซักอย่าง เค้าคงเลิกกะตัวเองโดยไม่ต้องคิด" 

แต่เพราะพี่แอ้มไม่ได้มีเรื่องร้ายเลวอะไร ยังเปงคนดีสำหรับผึ้ง

แค่เรามีแนวคิดและเส้นทางเดินไม่เหมือนกัน เลยคุยเท่าไหร่ก้อไม่เข้าใจกัน

จะเลี่ยงไม่คุยก้อทำไม่ได้ เมื่อเราเลือกที่จะครองชีวิตกะคนๆนึง

มันก้อต้องคุยกันได้ ปรึกษากันได้

ทุกอย่างเรามองคนละด้าน ผึ้งพยายามตั้งใจเรียน พยายามเรียนสูงๆ

อยากมีงานทำดีๆ เงินเดือนเยอะๆ และจะได้ดูแลพ่อแม่ได้

เพราะพ่อแม่ผึ้งเหนื่อยมาทั้งชีวิตแล้ว

แต่ในทางกลับกัน พี่แอ้มไม่มีภาระเรื่องครอบครัว เค้าสามารถย่ำอยู่กะที่ได้

ไม่ต้องดิ้นรน อยู่แบบเรื่อยๆ ไม่สู้ๆกะอะไรทั้งสิ้น

เหนื่อยก้อไม่เอา ยากก้อไม่ทำ ลำบากก้อหยุด

พี่แอ้มทำเหมือนมีเงินทองมากมาย ทั้งๆที่ก้อต้องดิ้นรนเหมือนกัน

แต่แกก้อเลือกที่จะไม่ทำ วันๆอ่านแต่การ์ตูนและเล่นเกม

มันเปงซะแบบนี้ จะไม่ให้เครียดได้ไง

ถ้าผึ้งไม่ดิ้นรนอะไรเลย แล้วครอบครัวผึ้งจะทำยังไง

ผึ้งไม่สามารถเอาตัวรอดคนเดวได้ หรือสุขสบายคนเดวได้

แต่ผึ้งยืนยันจะดูแลพ่อแม่เอง ผึ้งเลยต้องสู้

แล้วคนสู้ชีวิตกะคนเรื่อยๆกะชีวิตมาอยู่ด้วยกัน มันก้อเลยเปงแบบนี้ไง

ก้อไม่รุจะเปงยังไงต่อไป แต่บอกไปแล้วว่าเราอย่าคุยเรื่องอนาคตอีกเลย

ขอแค่เรามีความสุขกะทุกๆวันก้อพอเนอะ

คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกัน ไม่อยากกะเกณฑ์อะไรแล้ว

คิดไปก้อปวดหัว มันหาจุดจบของแนวคิดเรา 2 คนไม่ได้

อย่างว่าแหละ เราคิดต่างกัน

จะว่าผึ้งดีหมดทุกอย่างก้อไม่ใช่ ผึ้งก้อไม่ดีนั่นแหละ

ไม่ได้เปงเจ้าหญิงแสนดีมาจากไหน ก้อแค่มนุษย์ผู้หญิงคนนึง

ที่รักตัวเอง รักอนาคตตัวเอง อยากสร้างอนาคตดีๆให้ตัวเอง

อยากมีคู่ครองดีๆ

ผึ้งก้อแค่มนุษย์ผู้หญิงคนนึงที่มี รัก โลภ โกรธ หลง มัวเมาในกิเลส

ก้อเท่านั้น

ปล.

อย่าทำให้ชั้นลำบากใจ

ถ้าเธอเหนื่อยที่ต้องรอ ต้องอยู่แบบนี้ ก้อจงไปซะ

ชั้นไม่คิดจะรั้งเธอไว้ และชั้นก้อไม่ชอบให้เธอมารบเร้าชั้น

ชั้นไม่ใช่ผู้วิเศษมาจากไหนที่เธอจะไปจากชั้นไม่ได้

ถ้าเธอไม่พอใจกับการอยู่แบบนี้ ก้อออกไปซะ

แต่ชั้นไม่มีทางจะให้คำตอบที่เธอต้องการ  และอย่ามาถามชั้นอีก

จงรู้ไว้ซะ

ชั้นมันก้อแค่นางมารร้าย