"ให้เจ้าเป็นเด็กดี ให้เจ้ามีพลัง

ให้เจ้าเป็นความหวังขอแม่ต่อไป..."

เมื่อวาน แม่ร้องเพลงนี้ให้ผึ้งฟังผ่านสายโทรศัพท์

12 สิงหา เปงวันแม่ ที่จิงผึ้งควรได้อยู่กะแม่

แต่ผึ้งไม่ได้กลับไปหาแม่ เพราะระยะทางพัทลุง-กรุงเทพฯ มันไกลเหลือเกิน

หลายปีมานี้ ผึ้งเลยทำได้แค่กราบแม่ผ่านสายโทรสับ

ปกติผึ้งไม่ค่อยพูดอะไรซึ้งๆกะแม่ผ่านโทรสับ เพราะมันอยากร้องไห้

เชื่อมะ ว่าผึ้งเปงมากขนาดที่ว่า บางครั้งคิดถึงพ่อแม่มากกกกก

แต่ไม่กล้าโทรไป กัวว่าพอได้ยินเสียงแล้วจะยิ่งคิดถึง แล้วจะยิ่งร้องไห้

บางครั้งก้อคิดนะว่า กรูมาทำอะไรในเมืองวุ่นวายแห่งนี้ได้เกือบ 10 ปี

มาอยู่ไกลพ่อไกลแม่ ไม่ได้ดูแลพ่อแม่เลย

ทิ้งให้พ่อแม่อยู่กันแค่ 2 คน

เวลาเจ็บไข้ได้ป่วย พ่อแม่ก้อต้องดูแลกันเอง

แต่ก้อเนอะ เก็บเงินได้ซักก้อนก้อคงกลับบ้านไปทำอะไรเปงของตัวเอง

คงไม่อยู่กรุงเทพตลอดชีวิตแน่ๆ เพราะที่นี่ไม่มีอะไรเปงของเรา

เมื่อวาน กะว่าจะโทรไปกราบแม่

พอแม่ร้องเพลงให้ฟัง แม่ก้อเสียงเครือ แล้วพูดปนหัวเราะว่า

"เด๋วแม่ร้องไห้อีกจะทำยังไง"

ผึ้งเลยถามไปว่า

"เหงาใช่มั๊ยแม่ อยู่กันแค่ 2 คนกะพ่อ อีกไม่นานผึ้งจะรีบกลับไปอยู่ด้วยนะ"

ผึ้งว่าที่ผึ้งพูดไปแม่ได้ยินนะ แต่คงไม่อยากร้องไห้เลยแกล้งร้องเพลงให้ฟังไปเรื่อยๆ

พร้อมๆกะเสียงเครือเหมือนกำลังจะร้องไห้

เฮ้อ...คิดถึงพ่อกะแม่อ่ะ

ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผึ้งเลือกที่จะเรียนต่อมหาลัยใกล้ๆบ้านได้

แต่ผึ้งก้อไม่ทำ ดันทุรังมาอยู่กรุงเทพฯ

มาร้องไห้ เสียใจ โดนหลอกลวง แทบหาความจิงใจไม่เจอ

ตอนนั้นใจมันคิดแค่สนุก อยากอยู่ไกลบ้าน อยากมีอิสระ อยากทำอะไรก้อได้

เพราะตั้งแต่เด็กแล้วที่ผึ้งถูกพ่อควบคุมตารางชีวิต

ดูข่าวค่ำเสดก้อต้องทำการบ้านและเข้านอนก่อน 4 ทุ่มมาตั้งแต่เด็กๆจนถึงม. 6

เชื่อมะ ตลอดเวลาที่อยู่บ้าน ผึ้งแทบไม่เคยได้ดูละครหลังข่าว

เพราะพ่อจะบังคับให้อ่านหนังสือ ทำการบ้าน

ถึงตอนนี้ก้อรุถึงความหวังดีของพ่อนะ เพราะพ่ออยากให้เราเรียนเก่งๆ มีงานทำดีๆ

แต่ตอนนั้นคิดแต่ว่า ... พ่อดุ พ่อใจร้าย พ่อชอบบังคับ พ่อไม่เข้าใจผึ้ง

งี้แหละ เราจะไม่เห็นค่าในสิ่งนั้นๆจนก่าเราจะเสียมันไป

ในวันที่ผึ้งได้อยู่กะพ่อแม่ ก้อคิดแต่อยากอยู่ไกลบ้าน

แต่พอมาวันนี้ วันที่ต้องทำงานจนแทบไม่มีเวลากลับบ้าน

ได้กลับเฉพาะวันหยุดยาวๆปีละ 2 ครั้ง

กลับต้องการกลับบ้าน ต้องการอยู่กับพ่อแม่

ก้อเลยอิจฉาเพื่อนๆที่อยู่ใกล้พ่อแม่มากกกกกกก

แต่ก้อคิดนะว่า ถ้าบ้านผึ้งอยู่ใกล้กรุงเทพ ผึ้งก้อคงไม่เห็นค่าของการได้อยู่บ้านหรอก

เพราะเราไม่เคยไกล ไม่เคยห่าง ไม่เคยเสียอะไรไป

เพราะงั้นในหัวตอนนี้เลยมีแต่เรื่องอนาคตตัวเองทั้งนั้น

มองหาความก้าวหน้าให้ตัวเอง จะได้รีบๆเก็บเงินให้ได้เยอะๆ

แล้วจะได้กลับไปอยู่กะพ่อแม่ซักที

รออีกไม่นานนะคะ พ่อแม่

ก้อวันแม่ปีนี้ ผึ้งก้อขอให้ทั้งพ่อและแม่ของผึ้งมีความสุขมากๆ สุขภาพแข็งแรง

อย่าเจ็บอย่าไข้ ขอให้พระคุ้มครองพ่อกับแม่

และขอให้พ่อแม่อยู่กับผึ้งไปนานๆนะคะ

เอ่อ...ผึ้งรุนะว่าเรื่องงานของผึ้ง พ่อแม่ไม่ห่วงมากจะห่วงก้อแต่เรื่องหัวใจ

เพราะผึ้งเปงคนเชื่อคนง่าย พ่อแม่เลยกัวว่าผึ้งจะโดนใครหลอก

เอาเปงว่า ผึ้งจะดูดีๆ ดูเยอะๆ ดูลึกๆ

เอาไว้ผึ้งมั่นใจว่าใช่ก้อจะพาไปให้รุจักทีเดวเลยเนอะ

แต่เกิดมา 25 ปี ผึ้งไม่เคยพาผุชายคนไหนเข้าบ้านเลยอ่ะดิ คิกๆ

ปล.หลายคนตั้งคำถามว่าทำไมต้องรอเก็บเงินเยอะๆ ถ้าจะกลับก้อกลับได้เลย

เอ่อ..พัทลุงเปงจังหวัดทางภาคใต้เล็กๆ ที่ไม่ได้เปงเมืองธุรกิจ

มีแต่ธรรมชาติล้วนๆ ห้างก้อมีแค่ห้างเล็กๆ

เพราะฉะนั้นจึงมีอาชีพให้เลือกไม่เยอะ

 นอกเสียจากรับราชการหรือไม่ก้อมีธุรกิจเปงของตัวเองเท่านั้น

จบเรื่องวันแม่เนอะ อัพซึ้งๆไม่ได้ เด๋วนั่งน้ำตาไหลในเวลางานอีก อิอิ

มะวันจันทร์ 11 สิงหา เปงวันเกิดของใครบางคน

ผึ้งก้อซื้อเข็มขัดเตรียมไว้แล้ว ขาดก้อแต่ห่อของขวัญอ่ะ

แล้วเปงโรคจิต ให้ธรรมดาเหมือนคนอื่นไม่ได้ ต้องเซอร์ไพรส์ด้วย

พอพักเที่ยงเลยวิ่งไป Big C ราชดำริ (วิ่งจิงๆนะ เพราะกัวกลับมาไม่ทัน 555+)

ไปซื้อโบว์กะการ์ด แต่กระดาษห่อขอยืมแม่บ้านที่ออฟฟิศ หุหุ

พอกลับมาก่อนขึ้นออฟฟิศแวะซื้อเฟรนซ์ฟรายซ์เปงมื้อเที่ยงมาประทังชีวิต

เพราะคาดว่าก่าจะห่อเสด เอาของขวัญไปส่งเสด คงมะมีเวลากินข้าว

 เพราะงานก้อเยอะมากมาย แว๊บนานมากไม่ได้

ห่อของขวัญเสดก้อนั่งทำงานซักพักจนประมาณ 4 โมงก้อรีบขึ้น BTS

เอาของขวัญไปส่ง

เอ่อ...ทีแรกไม่ได้คิดจะเอาไปให้เองหรอก แต่ไม่ไว้ใจพี่วินอ่ะ กัวส่งไม่ถึงมือ

ไปถึงไซค์งานแล้ว แต่อยากเซอร์ไพรส์ซะงั้นเลยเรียกพี่ยามให้เอาของขวัญขึ้นไปให้

555+

พี่ยามทำหน้างงปนไม่ไว้ใจกรู เลยต้องบอกไปว่า

" เออ...ไม่ใช่ระเบิดค่ะ เปงของขวัญ เอาไปให้ด้วยนะ"

แล้วกุก้อวิ่งออกจากไซค์งานเค้าอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนั่ง BTS กลับออฟฟิศ เค้าก้อโทรมา ><"

แล้วบอกว่า

"ขอบคุณนะคับสำหรับของขวัญ ชอบมากเลย กำลังอยากได้พอดี"

อิอิ

แล้วเค้าบอกว่าเซอร์ไพรส์มาก

เพราะจู่ๆยามโทรบอกเค้าว่ามีคนเอาของมาฝากไว้ให้ลงมาเอา

เค้าเลยถามไปว่าคนที่เอามาฝากสวยมั๊ย ยามบอกว่าสวย

ก๊ากๆๆๆ

(เค้าบอกว่าตอนได้ยินว่ามีคนเอาของมาฝากก้อคิดนิดๆว่าน่าจะเปงผึ้ง

เพราะผึ้งชอบทำไรให้ตื่นเต้น อิอิ)

ก้อดีนะ ได้ทำไรแล้วทำเต็มที่ ทำดีที่สุดเพื่อใครสักคน

ต่อไปจะเปงไงก้อคงไม่เปงไรแล้ว เพราะถือว่าเราทำดีที่สุดแล้วจิงๆ

^^

วันแม่ 12 สิงหา ไม่ได้ทำอะไร เล่นเน็ต ดูหนังอยู่ห้อง และโทรหาแม่

พอค่ำๆเค้าชวนไปเดอะมอลล์ฯราม และเลยไป Big C ด้วย

เดินไปที่โซนมือถือ ตกลงเค้าขาย moto v3 แล้วซื้อ wellcom w920 มาซะงั้น

คิดเร็วจิงๆ เปงผึ้งไม่ได้ จะซื้อมือถือทั้งทีคิดเปงเดือนๆ 555+

เอ่อ...เครื่องนี้ทำได้ทุกอย่างอ่ะ ดูหนัง ฟังเพลง ดูทีวี บลูธูท มีปากกาจิ้มด้วย

มี blacklist - redlist ระบบความปลอดภัยดีจิง

เครื่องนี้คนที่ชอบมีเมียน้อยน่าจะซื้อไปใช้นะ เพราะป้องกันการเข้ามาเช็คข้อมูลด้วย

เหอๆ

ซื้อมาแค่ 5800 เองอ่ะ เล่นเยอะเหมือนกันเมื่อวานแต่ไม่แฮงค์เลย

ทีไอ้ N73 ME ของผึ้งล่ะ แฮงค์ตั้งแต่วันแรกๆ ยันวันนี้

นี่ก้อว่าจะขาย N73 ไปเอาเครื่องนี้อยู่

เพราะเด๋วนี้มือถือผึ้งโทรออกเองมั่ง ดับมั่ง มากมายหลายสิ่ง

เง้อ...

เสดเรื่องมือถือก้อไปกิน KFC กัน

อิ่มจัง ตังค์(กรู)อยู่ครบ คริๆ

หัวใจ :

3-4 วันที่ผ่านมานี้ มีความสุขดีนะ

อาจจะทุกข์บ้าง สุขบ้าง แต่ก้อเปงเรื่องธรรมดา

ที่ผ่านมากรูเจออะไรมาตั้งเยอะในโลกใบนี้

เพราะงั้นทุกเรื่องที่จะเกิดขึ้น ก้อแค่สิวๆว่ะ

เพราะงั้นเพื่อนสาวกรูด้วย

เออ...มึงนั่นแหละอีสรพิษ 555+

ทุกเรื่องในวันนี้อาจจะดูหนักหนา ก่าจะผ่านไปได้ก้อแทบบ้า

เจอแต่อุปสรรค เรื่องแล้วเรื่องเล่า

แต่ถ้ามึงผ่านมันไปได้

 วันข้างหน้า มึงก้อจะมองเรื่องพวกนี้เปงแค่เรื่องสิวๆเหมือนกัน

เอ่อ...สิวเสี้ยนด้วยนะมึง แม่งเล็กจัด 555+

ชีวิตคนเราอาจสุขบ้าง ทุกข์บ้าง สะดุดบ้าง ล้มบ้าง

แต่มันก้อคือรสชาติของความเปงคนว่ะ